Babadağ dile gelse ne söyler Patara’ya?
İncir ağaçları hep toplanmış agoraya.
Nekropole asırlar kesti diye haracı.
Lahitlere bekçilik yapar zeytin ağacı.
Sanki “Uzak Diyar”dan ayrı “düş”müş hayatlar.
Kaya Köy’de zamana yenik düşmüş hayatlar.
Antik Likya Yolu’nda tarih çağlayıp akar.
Sarnıç kokan her damla atiye dünden bakar.
Bir haber almak için kışından, baharından
Amintas hasret ile bakıyor mezarından.
Söyle hele Babadağ neler düşünüyorsun.
Bunca hicran içinde yorgun görünüyorsun.
Akdeniz dile gelse ne söyler Fethiye’ye?
Teşekkür edemezken verdiği hediyeye.
Bakınca Karadere caka satıyor gibi.
Çalış Plajı’nda gün aşkla batıyor gibi.
Saklıkent’in mirası beyaz köpüklü sular.
Hüzne düşen yüreği baştan başa durular.
Kelebekler Vadisi huzurun güzergâhı.
Her dakika, buraya deniz kıyar nikâhı.
Nice yatı koynunda saklıyor marinalar.
Sütliman görünüyor kopsa da fırtınalar.
Söyle hele Akdeniz neler düşünüyorsun.
Bunca güzel içinde pek şen görünüyorsun.
Fethiye dile gelse ne söyler mihmanına?
Burada bir insanın ömür sığar anına.
Atla Ölüdeniz’e paraşütle yamaçtan
Selam götür maviye bin yıllık her ağaçtan.
Yoldaş ol şu Kale’den rüzgârın nefesine,
Antik tiyatrolardan Kordon İskelesi’ne.
Toroslar döküyorken içini oluklara
Her koyda çıkmalısın mavi yolculuklara.
Maziden can katıyor huzur kokan atiye,
Abıhayat sunarken bize her gün Fethiye.
Söyle hele Fethiye neler düşünüyorsun?
Bence Afrodit’ten de güzel görünüyorsun.