UZAK DURULMASI İSTENİLEN İNSANLAR

İnsan, insanın kurdudur demiş düşünür Hobbes. Bizde de gerek din kitaplarında, hadislerde, din büyüklerinin sözlerinde, büyüklerimizin tavsiyelerinde hep insanlardan uzak durulması önerilir. Madem insan bu kadar kötü, yaratılışının hikmeti ne ola ki?
Kendimce yıllarca araştırdım ve şu kanıya vardım. Uzak durmamız gereken insanlar, olgun, kâmil mertebesine eren insanlar değil;  bedene, maddeye, sufli yaşama yönelik düşkün insanlar olmalı. Fani yaşam içinde, yolu baki' ye çıkmayan, madde seviyesinde, " şey" seviyesinde kalan düşük insanlar.

İkili ilişkilerimizde de birbirimizle insanın  insanlığını üst seviyelere taşıyan,  ilâhi mertebelere çıkaran ilişkilerini geliştiren insanlar birbirine dosttur .
Hayvanlarla ortak olan, bedensel ihtiyaçlarımızı, sadece onları öne çıkartarak, yaşamın biricik amacı yaparak yaşamak, ömrü boşa harcamaktır. Bu ihtiyaçlarımızı , yeteri kadar, asgari düzeyde ve olması gerektiği kadar karşılayıp daha doğrusu insanî yanımızı sürdürebilecek kadar karşılayıp, aydınlık yolumuza devam etmemiz gerekiyor . 
Şeytanlaşan insanla, değil; adam olmuş, olgunlaşmış kâmil insanlarla ilişki kurmak, dostluğumuzu arttırmak, birbirimize omuz vermemiz gerekir birlikte yükselebilmek için.
"Cahil kimselerle sohbet etmek zor iştir; çünkü ne kadar bilirsen bil, o kendi bildiğini okur." – Mevlana
" Etrafınızda kalabalık yapan ve sürekli enerji emen insanlardan uzaklaşın. Yalnızlık, kötü bir arkadaştan her zaman iyidir." – Ömer Hayyam 
Abese süresi 17.ayet
" Kahrolası insan, ne nankördür!"
Sakınılması, uzak durulması gereken, bir tür olarak insanoğlu değil; kendini dünya heveslerine kaptırmış, aşağı doğru sürüklenen insandır. Onunla birlikte uçuruma yuvarlanmamak için, davranışlarıyla, düşünceleriyle , niyetiyle ve tüm yapıp ettıkleriyle insanı bulunduğu seviyeden yukarılara taşımayı kendine iş ve görev, yaşam biçimi haline getiren Eşref-i mahlûkât, insan-ı  kâmil mertebesindeki insanlarla ilişki kurmamız ve yolumuza onlarla, onların önderliğinde sürdürmemiz istenmektedir .