BU VATAN BİZİM...

BU MEMLEKET BİZİM...
BU TOPRAK BİZİM...
Biz; Tarihini cihad meydanlarında yazmış, 
Talihini meydanlarda denemiş, 
At üstünde doğmuş, At üstünde ölmüş bir neslin çocuklarıyız.
Askere gitmeyi vatan borcu, namus borcu bilmişiz, “Peygamber Ocağı” olarak kabul etmişizdir.
Anamız-Babamız bizi askere uğurlarken, “Haydi oğlum haydi git, Ya Gazi ol yâ şehit” diye uğurlardı.
Bu milletin çocukları; Askere giderken düğüne gider gibi gittiler.
Biz askerlerimizi; Davullarla, zurnalarla, zeybek oynayarak, halay çekerek, horon teperek tekbirlerle, dualarla uğurladık. 
Biz cepheye giderken “ölürsem şehid, kalırsam gâzi”diye giderdik.
Bu asırlardan bu yana böyledir.
Kıyâmet sabahına kadar da böyle devam edecektir İnşâAllah...
İşte gördük;
Türk ordusu başını gösterince kimin dost, kimin düşman olduğu ortaya çıktı. Herkes içinde ne varsa onu kustu.
Bir zamanlar irticalen hutbemizi irad ettikten sonra;
“Ne ararsan Yıldız da var, Ay’da var,
Türk’e ancak Türk’ten fayda var”
Sözlerini söyleyerek minberden inerdik.
O zaman bizi ırkçılıkla suçlayanlar olmuştu.
Halbuki ki bilirlerdi ki; bunun ırçılıkla zerre kadar ilgisi yoktu, 
Bunun böyle olduğu, içinde bulunduğumuz şartlar da olduğu gibi, tarihi tecrübelerle sabit olmuştu.
Sağımızda solumuzda dolaşanlar, bırakın dolaşmayı ekmeğimizle beslenenler bile sırtını dönüverdiler.
Kimisi sınırlarından içeri almayacak, kimisi silah satmayacak, vs.vs.....
Her birisi ayrı bir yerden çemkirmeye başladılar.
Biz bunların topuna birden şairin diliyle şöyle sesleniyoruz.

“Dinimiz Haktır, sözümüz Haktır, yolumuz hak,
Yaptırımlar, ambargolar vız gelir bize,
Dönersek yolumuzdan alçağız alçak
Ürdükçe köpekler hız gelir bize”

“Gevşeklik göstermeyin, üzülmeyin; eğer inanmışsanız şüphesiz en üstün olan sizsiniz.” 3:139.

“Doğacaktır bize, va’d ettiği günler hakkın 
Kim bilir belki yarın, belki yarından da yakın”

“Yarınlar elbet bizim, elbet bizimdir
Gün doğmuş, gün batmış bizimdir”

Vesselam