ÖZLEM SABA - FETHİYEM
Açma goncalarını her baharda Fethiye’m
Kırılırsın!
Bir yağmur gibi ipil ipil düştüğümde tenine,
Sarsın da kordan kızıl güllerin her yanımı,
Bir daha bırakmasın…
Begonvil kokulu bahçelerinde tüneyen
Kuş ben olayım.
Yapraklarında gezinen, tırtıl da.
Sen benim nihayetimsin Fethiye’m
Hasretimin bittiği yer!
Aklımın durduğu,
Fikrimin ince ince elendiği toprak…
Dağlarında kaybolup
Kıyılarında kendimi bulduğum derya…
Yıldızların firar gecelerinden birinde,
Dolansam bir ay gibi tepelerinde.
Rüzgârından, güneşine,
Girip de bin bir şekle,
Ağsam bir tül gibi koynuna...
Sen benim el değmemiş coğrafyam,
Keşif bekleyen sırlı ülkem,
Yurdum!
İklimim!
Yükseklerde yaylağım,
Enginlerde kışlağım.
Sakın kendini hoyratlardan,
Gezmesin yâd eller o bakir koylarında.
Bekle beni Fethiye’m
Yurdunu kaybetmiş biri,
Geliyor, sende tutunmaya...
Özlem SABA
